De middag na de laatste rit van de Ardechoise staat een verplaatsing op het programma van St. Félicien naar Morzine in de Haute Savoie, niet ver van Genève. Na een rit van 5 uur en terwijl ik onderweg in Genève een hele grote luchtballon in de vorm en de kleuren van een voetbal zie, kom ik aan in Morzine en ben ik nog net op tijd om me in te schrijven voor de wedstrijd. Na het inmiddels wekelijkse gesprekje met de dame van de organisatie werd me gevraagd of ik mee wil doen aan hun campagne genaamd "Je Roule Propre". Het doel is om aan alle renners duidelijk te maken dat je geen doping gebruikt, geen etensafval weggooid tijdens de race en je je aan de verkeersregels houdt. Ik zou dan een wielershirt krijgen met de tekst "Je Roule Propre" en deze dan in de komende koersen moeten dragen. Als tegenprestatie zou ik dan weer korting krijgen op de inschrijving van de koersen en een helm. Het leek me een prima idee en zo heb ik mijn eerste shirtsponsor gevonden en ben ik tegelijkertijd de eerste buitenlander die meedoet aan dit programma.

Morzine is in de winter een luxe skigebied. In de zomer is het er vrij rustig en zie je eigenlijk alleen wandelaars, mountainbikers, extreme mountainbikers, parapenters en racefietsers. Voor mijn verblijf van twee dagen in Morzine had ik enige tijd geleden al een mooi uitziend Engels hotel uitgekozen. De kamerprijzen zijn daar in de zomer niet hoog dus dat kwam goed uit, en het leek me wel eens leuk iets anders dan Frans te moeten spreken. Rond 20 uur kom ik aan in het hotel waar de eigenaar en een aantal gasten al in afwachting zijn van mij, we blijken namelijk samen te gaan eten. Ik fris me op in vijf minuten en voorafgaand aan het diner word ik geintroduceerd aan vier keurig gekleedde Engelsen waarvan vooral het oudere echtpaar duidelijk niet gecharmeerd is van mijn korte broek en mijn prachtige edoch fel turquoise gekleurde polo. Op een diner als dit heb ik niet gerekend, dat mag duidelijk zijn. En daar komt bij dat mijn prioriteit ligt bij de wedstrijd Nederland-Rusland en niet bij een stijlvol diner van vier gangen waarbij beleefde gesprekken worden gevoerd over verre reizen, musea en nog meer blablabla waarbij frequent de woorden "lovely" en "oh dear" worden gebruikt. Ik vrees dat dit een lange avond zal gaan worden, en dat wordt geheel waarheid. Tijdens de eerste gang probeer ik voorzichtig even over te schakelen op het onderwerp voetbal om zo de ruimte te creeeren om later de aanval te kunnen inzetten en het "delightfull dinner" voor mij in te korten en niet in overtijd te laten eindigen. Maar deze poging wordt genadeloos getackeld met opmerkingen over 'hooligans' en 'bearchested animals on the stands', ook al probeer ik duidelijk te maken dat al die oranje gekleurde tribunes niet worden veroorzaakt door onze typisch Nederlandse oranje huidskleur. Er volgt echter een relaas over de meer edele sporten cricket, rugby en zeilen. Het personeel begrijpt de situatie waarin ik mij bevind en deelt mij voorzichtig de tussenstanden mee. Achteraf gezien had ik het dus net zo zwaar met de Engelsen als Oranje met de Russen want pas diep in de tweede helft lukte het me om me te ontworstelen aan deze Engelse overmacht. Ik zag nog net de goal van Ruud.

Gelukkkig heb ik de volgende dag een zware koers zodat ik niet veel kan nadenken over de uitschakeling. Om 5:30 uur ben ik opgestaan om te gaan ontbijten, de kok had op mijn verzoek een bak met pasta klaargezet die ik alleen hoefde op te warmen. Het was al warm buiten en het beloofde een hete dag te gaan worden. Om 7:50 rij ik naar het centrum van de het stadje want daar was vorig jaar de start. Het volledig lege plein maakt mij echter op pijnlijke wijze duidelijk dat de start dit jaar ergens anders is. Leuk begin. Op naar St. Jean d'Aulps want daar blijkt de start te zijn, vijf kilometer verderop en een meter of 200 lager dus een beetje afdalen. Ik rij naar St. Jean d'Aulps in 10 minuten, niet slecht al zeg ik het zelf, en ik ben er om 8 uur. Mijn hoge startnummer geeft mij recht op een plaats vooraan en ik klim over het hek met de fiets. Geen gemopper van de anderen dus dat is prettig. Zes minuten later gaan we van start en rijden we terug naar Morzine om vandaar meteen de Col de Joux Verte te beklimmen.

Dit keer probeer ik niet te hard van start te gaan om eens te kijken of ik nu eens een keer lang goed kan blijven. Hartslag onder het omslagpunt blijven houden, en het liefst een beetje ruim daaronder. Tijdens de klim merk ik ineens dat mijn techniek is verbeterd, daar heb ik op geoefend tijdens de Ardechoise, en dat geeft me een goed gevoel. Het startveld in Morzine is minder groot dan in de andere koersen, de kwaliteit van de renners daarintegen is daardoor gemiddeld veel hoger. Het stemt me tevreden dat ik niet erg veel wordt gepasseerd. De 13 kilometer in 55 minuten afgelegd en dat is langzamer dan vorig jaar maar toen reed ik dik in het rood en nu niet. Afdalen in een warme wind en hup naar de volgende klim.

Het gaat voorspoedig. Ik rij lekker en kom ook de volgende klimmen van de Col des Arces, de Col de Terramon en de Col de Jambaz goed boven zonder te forceren. Het parkoers is dit jaar heel anders dan vorig jaar en ik kan dit gedeelte dus niet meer vergelijken. We worden meerdere malen getrakteerd op prachtige uitzichten op de Mont Blanc en de toppen daaromheen. Na 100 km ben ik toch moe en met de laatste zware klim voor de boeg doe ik het heel rustig aan samen met een paar Fransen. Ik laat me niet opjagen door de groep die soms in korte klimmetjes van me wegrijdt en we beginnen uiteindelijjk gezamelijk aan de laatste klim.

De Col de Joux de la Plane is 13 km lang en gemiddeld 9%. De klim is 11 keer in de Tour de France gereden en Virenque heeft het Armstrong hier een keer heel moeilijk gemaakt. Twee weken geleden is de Dauphiné Liberé hier nog overheen gegaan met Robert Geesink als één van de uitblinkers. Bij de aanvang van de klim passeer ik onverwacht iedereen uit het groepje, ook al gaat het erg langzaam. Het is inmiddels rond de 36 graden, weinig schaduw en er staat nauwelijks wind. Ik heb een bidon met koud water gevuld en gooi steeds wat over mijn hoofd en mijn rug heen, zoals Floyd Landis tientallen bidons leeg gooide over zijn lichaam op dezelfde klim in de Tour van 2006 tijdens zijn miraculeuze comeback. Heerlijk. Tot 5 km voor de top gaat het goed, dan merk ik dat de energie ineens helemaal op is en moet ik vechten om boven te komen. Ik denk dat dit komt door de toch wel pittige Ardechoise van de dagen hiervoor, dus dat is niet zo raar. Deze koers heeft voor mij als voordeel dat de finish niet op de top van een col ligt. De 10 kilometer van de laatste afdaling zouden anders voor deze laatste beklimming moeten worden gereden om zo toch aan een respectable aantal kilometers in de etappe te komen. Dus met dit vooruitzicht kan ik het net volhouden en in de afdaling naar Morzine passeer ik nog een man of vijf en rij na 6:28:12 over de finish. Conclusie: zwaardere rit dan vorig jaar, niet veel sneller gereden maar met drie dagen Ardechoise in de benen mag ik tevreden zijn.

's Avonds natuurlijk weer 'a lovely dinner with the British chaps'. Als het oudere paar gaat slapen blijven we met zijn drieen over en de sfeer wordt relaxter. De volgende dag rij ik naar de Ardeche via de departementale wegen, weg van de snelweg. Duurt lang maar is wel een stuk leuker als je de tijd hebt. Nu vijf dagen rust en over een week de eerste van de twee zwaarste koersen en nog twee korte tijdritten. Ik zie er zoals altijd weer naar uit. Je kunt straks trouwens tijdens de Marmotte op zaterdag 5 juni mijn vorderingen volgen: http://www.grandtrophee.fr/marmotte/cartemarmotte.php?. Voer mijn startnummer 903 in en je ziet waar ik ongeveer ben. Start is om 7 uur, finish naar ik hoop rond 15u, 15:30u.

Vandaag heb ik op internet de video's bekeken en de verhalen gelezen van Oranje. Met terugwerkende kracht ben ik alsnog erg depressief en ik zal de komende dagen de uitschakeling in alle rust proberen te verwerken.

Eindresultaat Morzine Vallée d'Aulps: 146e van de 246, in mijn klassement 50e van de 89.

Klassement Grand Trophée: nr 8 vd ongeveer 800 in mijn klassement (klinkt wel stoer ondertussen maar komt dus omdat ik meer races rij dan de lager geklasseerden)

Drie dagen fietsgekte in de Ardeche, 13.187 deelnemers en duizenden kilometers aan verschillende routes, 54 cols die je kunt beklimmen en in iedere dorp waar je doorheen rijdt is het feest. Voor mij dit jaar drie dagen met 420 kilometer fietsen, 25 cols en 8000 meter hoogteverschil en een temperatuur van 36 graden. Het waren weer drie fantastische dagen. De routes zijn mooi, de sfeer is prima en ik had twee mooie herbergements. De eerste in Montreal zelfs met een zwembad, heel erg fijn. 's Avonds gezellig met een aantal Luxemburgers zitten tafelen.

De tweede dag eindigde nabij Mazan l'Abbaye en daar ontmoette ik weer mijn fietsvriend Pascal. Hij reed dit jaar 650 kilometer door de Ardeche met ruim 11.000 meter hoogteverschil en 35 cols. Hij kwam die avonds binnen rond 20 uur na een rit van 250 kilometer door het zwaarste gedeelte van de Ardeche. We deelden de kamer en de laatste dag zijn we samen vertrokken. Op de Gerbier de Jonc nam ik een kortere weg om op tijd af te kunnen reizen naar Morzine later die middag. 's Middags na de finish nog gelunched met Mariane, net als vorig jaar. En de Ardechoise is wederom voor herhaling vatbaar en een aanrader voor elke fietsliefhebber van willekeurig niveau, vooral de meerdaagse routes zijn fantastisch. Foto's volgen nog, ik kan ze nu helaas niet van mijn camera afhalen omdat ik het kabeltje (en ook de oplader, grrr) ben vergeten...

Het is de vrijdag voor de koers dat ik de 500 km naar Champagney rij, apart idee dat het halverwege terug is naar Nederland. Ik kom laat aan, vooral omdat ik de laatste 30km de juiste weg niet kan vinden en een aantal keer heel vriendelijk de verkeerde kant op wordt gestuurd. Het plan om een camping te zoeken blijkt moeilijk uitvoerbaar aangezien er geen te vinden zijn in de buurt van Champagney. Ik krijg een tip van een lokale Fransman om het eens bij Chez Bruno te proberen, een restaurant 4km verderop. Ik had al vizioenen van een ranzig hotelkamertje boven een stinkende keuken, maar niets blijkt minder waar. Na het "menu cyclist" wat ik aldaar meteen nuttig, begeleidt Bruno mij met de auto naar een huisje vlakbij. Er is een keuken, een zitkamer en er zijn diverse slaapkamers. En.. een televisie om de wedstrijd Nederland-Frankrijk te bekijken. Perfect en precies op tijd! Ik ontmoet ook twee hele aardige Denen, Kim (48) en Gert (59), waarmee ik het huisje deel. Het klikt al vrij snel tussen ons, en de wedstrijd draagt ook bij aan de sfeer. Ook zij blijken erg gecharmeerd van Oranje. Gedurende de wedstrijd groeit mijn ongeloof over de wijze waarop Oranje speelt en uiteindelijk zeven keer scoort in één week tegen de Fransen en de Italianen. Een inmiddels ook nog gearriveerde Fransman kijkt mee en spreekt over een herleving van de tijden van Johan Cruijff en Johan Neeskens. Het duurt die avond nog wel even voordat ik de slaap kan vatten.

De rit is lang, 205 kilometer, en daarom starten we al om 7:15 uur. We staan op tegen half zes en ik neem een pasta ontbijtje. Het zou gaan regenen die dag dus ik vertrek samen met de Kim en Gert goed aangekleed naar de start. Het is een populaire koers, vooral vanwege de centrale ligging, en er zijn naast Fransen ook veel deelnemers uit Nederland, Belgie, Duitsland, Zwitserland en Engeland. Het laat zich raden dat de Nederlanders zich extra laten horen na gisterenavond. Er moet zes keer worden geklommen, waarvan er vier pittige hellingen tussen zitten. Ik rij vrij gemakkelijk de eerste drie hellingen op waaronder de Ballon de Servance en de Le Grand Ballon. Ik merk dat ik sterker aan het worden ben want ondanks dat het tempo hoog ligt rij ik niet in het rood en dat is een fijn gevoel. De ellende begint vandaag pas na 145 kilometer na de vijfde klim, de Ballon d'Alsace. Dan moet er nog 52 kilometer worden afgelegd naar de voet van de laatste klim. In de afdaling doen mijn benen pijn, ik herstel dus niet meer. Dan volgen er 15 km vals plat naar beneden en door weer te moeten fietsen verdwijnt de pijn en schuw ik ook het kopwerk niet. Daarna gaat het op en neer of vals plat omhoog, en dat is het moment dat ik er doorheen blijk te zitten. Na 199 kilometer kom ik eindelijk aan bij de voet van de laatste klim en deze blijkt gemiddeld 12% te zijn met een stuk van 20% ertussen. Kim staat op één kilometer van de voet van de klim, hij is al gefinished want hij deed de 105 km. Hij neemt een foto van me, ik maak een beweging met een vinger langs de keel waaruit blijkt dat ik geen energie meer heb en hij roept dat ik gelukkig zal zijn als ik boven ben over een paar minuten. "Een paar minuten?!" denk ik, "Hoe komt hij daar nu bij, ziet hij niet hoe langzaam ik ga, dit gaat nog uren duren!". Het lukt me niet om zonder afstappen boven te komen, het lijkt wel of ik stil sta en dat is zo frustrerend. Maar ik ben niet de enige. Een Fransman rijdt naast me en vraagt of ik zie dat hij al de hele tijd probeert weg te demareren van mij. Ik zeg vertel hem dat ik zijn aanvallen exact weet te pareren en dat we daarom gelijk omhoog blijven gaan.

Vlak voor de finish wordt het heel even bijna vlak en ik zet mijn fameuze eindsprint in. Uiteindelijk rij ik over de streep na 8:12 uur en ben ik helemaal leeg. Wel dik binnen de tijd voor een gouden brevet (09:20u), dus ik heb niet slecht gereden. Ik parkeer mijn fiets en sleep mezelf voort naar de tentjes waar ik pasta en cola kan halen. Ik ben blij dat het niet regent want ik heb geen energie meer om mezelf warm te houden. Na enige tijd ben ik wat hersteld en vertrek ik naar het huisje, een rit van 45 minuten. In de afdaling stop ik nog even bij Kim die dapper blijft wachten op Gert, en een paar kilometer verder passeer ik Gert die zal finishen in 10:20u. Na een bad te hebben genomen en de eerste helft Zweden-Spanje te hebben gezien komen Kim en Gert binnen. Terwijl Gert kan douchen gaan Kim en ik op zoek naar een pizzeria want we willen nog maar twee dingen: lasagna en voetbal.

De volgende dag vertrekken Kim en Gert al vroeg naar Denemarken. Ik zwaai ze uit en prepareer me voor de tijdrit van die dag van 13 km met de finish op de laatste klim van gisteren. Ik voel me best goed en heb er zin in. Op het moment dat ik op de fiets wil stappen begin het behoorlijk te regenen. Binnen 30 minuten ben ik omgekleed en heb ik de auto klaar om te vertrekken, terug naar de Ardeche. Geen tijdrit dus. Ik had eigenlijk vooral geen zin in de rit door de regen na afloop van de koers terug naar het huisje.

Het regent veel in de gebieden in Frankrijk waar ik nu ben, maar vanaf donderdag zijn de vooruitzichten een stuk beter. En dat komt goed uit want dan begint de Ardechoise. Ik zie er naar uit, vooral ook vanwege het idee dat ik even relaxed kan rijden. Het is een zwaar parkoers, maar zonder wedstrijdelement. Ik ga ongeveer 450 kilometer fietsen in drie dagen, en waarschijnlijk haal ik er op de laatste dag tijdens de langste etappe van 180 km nog 50 km vanaf aangezien ik op zondag een zware koers in Morzine rij en daar fit wil zijn om weer punten te scoren. En ik hoop dat ik dan wat langer goed kan blijven zodat ik een betere finale kan rijden want dit is nog een probleem. En jawel, de avond ervoor speelt Nederland de kwartfinale, dat wordt weer een onrustige nacht.

Eindresultaat Les Trois Ballons: 352e van de 1031, in mijn klassement 127e van de 301.

Klassement Grand Trophée: nr 14 vd ongeveer 700 in mijn klassement (hoe meer koersen, hoe meer punten je kunt halen)

Het is vijf uur 's ochtends als ik wakker word in mijn tent omdat een stel Italianen vrij luidruchtig zijn opgestaan om te ontbijten. Om half zes besluit ik om ook te gaan eten want in slaap vallen lukt niet meer. Een flink bord pasta, en daarna nog even rusten. Het waaide de hele nacht en ik werd steeds wakker en zo hoop ik nog een half uurtje te kunnen slapen. De weersvoorspellingen zijn niet erg goed, windkracht 7 tot 8 en wellicht regen. Om 8:10 uur warm aangekleed naar de start..

Het is vandaag niet de eerste keer dat ik de Ventoux ga rijden, het zal de zesde keer worden. De laatste keer is denk ik twaalf jaar geleden en toen reed ik vanuit Bedoin twee maal in een week in 1:42u omhoog. Destijds was het meer soort van tijdrit, het doel was de top en daarna was het terug rijden naar de camping. Nu moeten er nog 140 kilometers worden afgelegd als ik op de top sta, maar ik hoop wel de tijd van toen te verbeteren.

De start is om 8:30 uur en ik rij redelijk relaxed de eerste 17 km naar Bedoin. Beetje opwarmen, want de klim naar de Ventoux ligt al direct in het begin van de rit en m'n benen lijken het niet te beseffen dat er gereden gaat worden vandaag. Het stadje Bedoin herken ik nog, dezelfde straatjes en terrasjes, er lijkt niets veranderd. De 21 kilometer lange klim naar de top van de Ventoux gaat niet slecht. De wind speelt me niet echt parten en het tempo kan ik vrij constant houden. Ik merk wel dat het de eerste lange klim is van dit jaar, het lichaam moet weer even wennen. Ik rij in 1:40u naar boven en voel me redelijk goed. De top van de Ventoux ligt in de mist en dat bemoeilijkt het afdalen enigzins en het is ook wat koud. Maar al snel is er weer vrij zicht en gaat het hard naar beneden. De afdaling van de Ventoux is makkelijk, de wegen zijn breed en in goede staat en er zijn niet veel scherpe haarspeldbochten. In 20 minuten ben ik beneden en de volgende 50 km naar Sault gaan op en neer en rij ik lange tijd met twee Italianen van groepje naar groepje. Na 100km krijg ik het zwaar en voel ik dat de energie verdwijnt waardoor de volgende beklimming van de Ventoux vanuit Sault tot aan Chalet Reinard alles behalve vanzelf gaat. De eerste 8 km is pittig en tot m'n ergernis wordt ik ook drie keer ingehaald, het tweede deel is veel makkellijker en kan ik gelukkig even bijkomen. Even wat sinaasappels en drinken aanpakken op de top en met nog 35km te gaan weer snel afdalen naar Bedoin.

Ik rij nu veel alleen en haal heel af en toe nog iemand in. Ik voel dat ik langzaam herstel en op 15 km van het einde zit ik in een groepje van vier man en kan ik in de laatste klim van ze wegrijden. Nog 10 km hard vals plat of meer naar beneden en zo rij ik al snel Beaumes de Venise weer binnen. Uiteindelijk geen supertijd, vooral door het stuk tussen kilometer 100 en 140 waar ik niet lekker heb gereden: 156e van de 357 deelnemers, en 50e in mijn categorie in een tijd van 07:15 uur.

Vorig jaar was ik in het totaalklassement van de Grand Trophée als derde of vierde Nederlander geeindigd. Mijn doel dit jaar was om een een flink aantal punten extra te halen door 8 van de 11 ritten te rijden en als één van de betere Nederlanders te eindigen. Blijkt dat dit jaar een aantal andere Nederlanders hetzelfde idee hebben en zij rijden alle 11 ritten, en nog harder ook. Tja, topsport is keihard. Ik bereid me de rest van de week rustig voor op Les Trois Ballons (205km) van komend weekend. Ondertussen hopelijk genietend van het Nederlands elftal in Bern.

A bientôt!

Vandaag de laatste duurtraining afgewerkt. Het plan was om een uurtje of vier à vijf te gaan rijden. Eerst richting het land van Maas en Waal, en daarna op naar Moergestel. Want daar rijdt al twee weken lang een man op een fiets rondjes van 16km rond zijn dorp. Zijn naam is Guus Moonen en hij heeft als doel om binnen drie weken 10.000 kilometer te fietsen! Dat is 500 kilometer per dag. En dat allemaal om geld in te zamelen voor het goede doel en een notering in het Guiness Book of Records.

Ik had er iets meer dan 100 km op zitten toen ik in Moergestel aankwam en had het eigenlijk wel gehad, maar ik wilde nog zeker een uur trainen. In het inmiddels compleet Guusgekke dorp even uitgepuft in het centrum. Honderden mensen stonden daar in afwachting van de volgende doorkomst van de bijna legendarische man. En toen de groep aan kwam rijden leek het net een Forrest Gump scène, waarin Forrest maandenlang gaat hardlopen en een groep volgers hem zien als de nieuwe messias. "Run Forest, Run!" wordt in Moergestel dan als snel "Ride Guus, Ride!" (en daar was overiens nog geen spandoek van).

Guus reed gemiddeld 30 per uur in een ongelofelijk zware versnelling, 52x14 of zoiets. Hij had maar één voorblad, scheelt weer gewicht. Het tempo werd door de man op de scooter constant gehouden. Guus zag er nog goed uit voor iemand die twee weken aan één stuk door aan het fietsen is geweest. Honderden toeschouwers stonden overal langs de route Guus toe te juichen en vele tuinen waren versierd. Aangezien ik geen eten en drinken meer had en de kans op hongerklop toenam ben ik na twee rondjes (nr 418 en 419 voor Guus) afgeslagen naar Tilburg. Zeker toen ik hoorde dat Guus een frietje bestelde bij zijn vrouw in de volgauto. Thuis aangekomen had ik er 150km op zitten. En ik was kapot. Het is nu 22u en Guus rijdt nu nog in en rond Moerguustel. Nog een hele week zelfs. Dan zit ik al in Frankrijk en heb ik de cyclo La Ventoux achter de rug. Petje diep af voor Guus.

My bike: the Specialized Tarmac SL2 Bettini Special Edition, Campagnolo Chorus gears, Campagnolo Zonda weels and a total weight of around 7,4 kg.