Vaujany 2009

Vandaag om 7:19u start de Vaujany en ik neem deel aan de 109 km. Ik zie er naar uit omdat ik me op deze afstand redelijk kan uitleven, dit ligt me beter dan die lange ritten van 175km of meer, en m'n schouder zal er ook blijer mee zijn.

Ik start niet vooraan en dat is nieuw voor me in de Vaujany. Het duurt dan ook even voordat ik de startlijn passeer maar daarna gaat het ook hard. In een half uur zijn we 24km verder en beginnen we aan de klim naar de Col de la Grande Serre. De klim is 15km lang en ligt gemiddeld rond de 8 à 9%. Het gaat redelijk goed ik rij na een uur klimmen over de top. We dalen af, klimmen wat en ik doe het nodige kopwerk in mijn groep. De ravitaillering in Valbonais sla ik over en ga direct aan de slag op de Col d'Ornon nadat we Le Perrier zijn gepasseerd. De groep waarin ik zit rijdt van me weg en ik kies mijn eigen tempo, een aantal pak ik weer terug.

Op de top van de Col d'Ornon verwacht ik Elles met bidons en nog wat voeding, maar ze is er niet. Ik bel en ze blijkt wat kilometers lager te staan dus ik daal af, ook nog langs de plek waar ik vorig jaar over de vangrail ben gedoken, en zie haar in Ornon langs de weg wachten. Voorraad wordt bijgevuld, de koersinformatie wordt uitgewisseld en ik daal weer af. Ik realiseer me dat ik nog maar 15 km te gaan heb en dat het jammer is als ik nu niet wat extra gas zou gaan geven.

Zodoende rij ik het stuk daarna even door met wat mannen achter me die dat wel fijn vinden. Zij moeten nog 60km extra en over de Col de la Sarenne, ik gelukkig niet. De klim naar Vaujany rij ik in 26 minuten en ik passeer een man of 10 waarvan ik niet snap waar ze vandaan komen. Elles is net aangekomen en ziet me de finish passeren met een bruto tijd van 4:21:15. Niet slecht en 40 minuten binnen de grens voor een gouden brevet. Hoera!

Schouder hield zich redelijk goed en dat geeft moed voor de Marmotte, en dat was nu net het doel van deze rit. Woensdag nog de eerste tijdrit van de twee, vanuit Bourg d'Oisans wederom naar Vaujany maar via de Alpe d'Huez. 40km in het rood rijden, hopsakee.

62e van de 195
21e in mijn categorie van de 45
Bruto tijd: 4:21:15

<p><br />Meer verhalen vind je <a href="index.php/blog/cycling">hier</a>.</p>

En toen was het al weer tijd voor de Ardechoise. Ook dit jaar rij ik weer drie dagen door de Ardeche op 18, 19 en 20 juni waarbij twee overnachtingen zijn inbegrepen. Anders deze keer is dat er minder kilomters gemaakt worden, namelijk 400, en ik niet alleen rij maar met een Franse vriend, Arnaud Morin, en enkele van zijn copins. Leuke gasten allemaal. Arnaud, Silvain en Yann zijn ronde de 30, Sebastian en André zijn respectievelijk rond de 55 en 65.

In de aanloop naar de Ardechoise heb ik regelmatig email contact gehad met Arnaud. Hij vertelde mij over zijn trainingen en ik vertelde hem over mijn sleutelbeenbreuk. Arnaud woont in Grenoble en heeft fantastische mogelijkheden om het klimmen te trainen, dus na email nummer 6 met weer een verslagje over 13km lange beklimmingen van 10% die goed door hem werden verteerd kreeg ik het idee dat ik het nog wel eens zwaar zou kunnen gaan krijgen. En jawel. Ook de anderen blijken goed te rijden en dat is heel prettig. André gaat zijn eigen gang, hij start eerder en finisht later, de rest wacht op elkaar.

De ouders van de vrouw van Arnaud wonen tegen de start aan in St. Félicien dus vandaaruit vertrekken we om 7:30u 's ochtends. De avond daarvoor hadden we kennis met elkaar gemaakt tijdens een diner in hetzelfde huis en dat was wel prettig. De eerste dag rijden we naar Mont Real, een rit van ongeveer 140km. Het weer is prachtig en er zijn zoveel mooie uitzichten dat het echt een feest is om weer de Ardechoise te rijden.

Na de tweede beklimming gaan we wat serieuzer aan de slag. De Col de Mézilhac is 22km lang met een stijgingspercentage van 5% en dat is toch wel weer even wennen. Om mezelf te testen ga ik er vandoor en probeer hoelang ik goed kan blijven. Boven ben ik toch wel moe en dat valt wat tegen. De anderen komen na enige druppelsgewijs aan en zien er veel fitter uit dan ik me voel.

Op 100km begint de volgende strijd om als eerste op de Col de Juvinas aan te komen. Vlak voor de top zijn Arnaud en ik nog over, ik rij weg van hem en hij geeft op. Maar dat was een schijnbeweging en hij zet aan en komt langs me. Ik sta in een verkeerde versnelling en moet als een gek rondjes draaien om bij te blijven, het is net niet voldoende. Terwijl de toeschouwers voor ons weg moeten springen wint Arnaud met een banddikte. De overige cols pak ik met een duidelijk verschil, dit gebeurt me geen tweede keer. Maar ik voel dat ik kapot zit.

In het herbergement krijgen we een goede slaapplek, het eten is wat minder wat mij betreft. We ontvluchten een eetzaal en gaan buiten eten omdat de gesprekken zo galmen dat je helemaal gek wordt, dit ondanks de protesten van de eigenaresse. Ik zit best stuk en verlang naar mijn bed.

De tweede dag gaat het direct ongeveer 25km omhoog naar Col de Meyrand. Ik rij redelijk vlot omhoog en boven neem ik een colaatje. De Col du Pendu win ik weer van Arnaud in de sprint en zo gaat het ook op de klim naar Le Beage (Lac d'Issarlès). Op deze laatste col ontspint zich een mooi gevecht. Arnaud had veel voorsprong bij het begin van de klim en dacht te gaan winnen, en dat dacht ik ook heel lang. Maar met een uiterste krachtsinspanning passeer ik hem 100 meter voor de top en laat hem wenend achter.

Na de Col de Gerbier de Jonc komen we aan bij ons herbergement op 1300 meter hoogte in Les Estables en dat blijkt geweldig te zijn. Le Patron Pierre heeft samen met zijn vrouw een oude boerderij omgebouwt tot een modern verblijf en serveert ons een geweldige maaltijd. En hij is daarbij ook nog eens een perfecte gastheer. Ik rust helemaal uit en geniet van de verzorging.

De laatste dag begint koud met maar 6 graden en een grijze bewolking. We dalen meer af vandaag en dat voel ik in mijn schouder. Ik rij niet lekker en dat is balen. Gelukkig stoppen we in ieder dorpje om te drinken en kaasjes en les saucisons te eten. De Col de Ardechoise weet ik met een flinke krachtsinspanning nog op mijn naam te zetten, maar ik voel al dat Arnaud de laatste klim gaat winnen, de Col de Buisson. Ik rij regelmatig achteraan en mijn schouder is niet gezellig. Op de Buisson rij ik hard naar boven in een alles of niets poging met Arnaud en Silvain achter me aan. Arnoud zet vlak voor de top aan en en ik kan niet hard genoeg volgen zodat hij zich Le Roy de Col de Buisson 2009 noemen.

Finish in St. Félicien, pastaparty, 's avonds uit eten met een uitgebreidere groep in het nabijgelegen plaatsje Vaudevant. Et voilá, c'est fini. Á la prochène!

Meer verhalen vind je hier.

Om maar in de stijl te blijven zoals Marco van Basten's recentelijke afscheid van Ajax: ik ben er nog niet klaar voor, ik ben niet goed genoeg. Vorig jaar deed ik 8:07u over deze rit, vandaag moest ik genoegen nemen met 9:17u. En dan heb ik het over de netto tijd, het moment dat ik de start passeer. De bruto tijd (vanaf het startschot) was 9:22 en daardoor was ik 2 minuten te laat voor het gouden brevet. Dat is me nog nooit gebeurd, een zilveren brevet.

De koers begint om 7:15 vanochtend in een prachtig zonnetje en ik ben ruim op tijd bij de start en kan vooraan aansluiten. Kom ik er ineens achter dat ik mijn electronische tijdsregisratiebandje ben vergeten. Zo stom. Als ik weer terug ben na 2x4km kan ik achteraan aanluiten met ongeveer 1400 man voor m'n neus. Dat betekent dat ik de eerste 30km slingerend tussen honderderen anderen fietsers naar voren moet zien te rijden. Dat kost zoveel tijd. Na de eerste klim ontstaat er meer ruimte en kan ik beter tempo maken. Niet teveel in het rood rijden, rustig blijven, 205km is lang.

Het is mijn eerste echt serieuze rit met lange beklimmingen van dit jaar en daarom wil ik niet forceren. Normaal gesproken heb ik er tegen deze tijd al een Shimano Fiets Challenge, een Steven Rooks Classic en een Tilff-Bastogne-Tilff opzitten, dit jaar dus niet om bekende redenen. De schouder is nog niet helemaal comfortabel en daardoor zit ik niet echt ontspannen op de fiets, en dat kost energie.

Na 99km sta ik bovenop de Grand Ballon en ik doe het rustig aan bij de eerste ravitaillering. De afdalingen rij ik relaxed naar beneden, het vertrouwen wat opbouwen en wennen aan de nieuwe fiets die overigens prachtig rijdt en schakelt. Op zich gaat het klimmen wel goed, maar de gemiste voorbereidingen in de Ardennen spelen parten. La Look ging als vanzelf, vandaag moest ik echt ontzettend aan de bak. Ik mis de Umpfff..

Als je zolang aan het fietsen bent dan moet je je ergens mee bezig houden. De namen van de fietsverenigingen bijvoorbeeld. Honderden fietsshirts met inventiviteitsloze kleuren en, lettertypes en namen. De Bandenplakkers, De Ventielekes, De Keienrijders, De Klimgeiten, WTC Café Beppie en Toos, De Meet (Tilburg). Vandaag is het hoogtepunt echter bereikt. Er rijdt een afvaardiging mee van een Belgische club met lichtblauw/roze shirts met daarop zeer promint aanwezig de naam De Reetzweters. Met een heus logo:  -)  Maar dan 90 graden met klok mee gedraaid. Heel apart. Er zijn dus mensen die zich daar als lid aanmelden en zich Retezweter noemen.

Vanaf de top van de laatste Ballon, de Ballon d'Alsace, zijn er nog 40km te overbruggen tot aan de laatste klim. Dit is een lastig stuk. Gelukkig tref ik een goed groepje met daarin een kerel uit Tilburg van wielerclub De Meet die constant het kopwerk doet. Vorig jaar deed ik dat ook op dit stuk en toen het weer omhoog ging moest ik direct lossen. Hij nu ook. Tilburgse fout. Of Tilburgse 'goeigheid'. We rijden zonder de Tilburger door naar Chamapagney en daar stop ik bij de laatste ravitailering en ga even zitten in het gras. M'n rechterbeen vertoont krampneigingen en dat wil ik op die laatste klim echt niet meemaken. Ik rek en strek wat, tank water en rij door.

De laatste 10km vals plat omhoog naar de klim lijken een eeuwigheid te duren. En als het dan zover is en ik rij de helling van 11% op, dan merk ik direct dat het echt op is. Ik maak er geen probleem meer van om zo nu en dan even te stoppen om bij te komen. Vooral na dat 20% stuk(je). Water over m'n hoofd gietend kom ik bij en dan stap ik toch maar weer op en rij ik in de warmte naar boven. Ik weet dat ik het goud kan gaan missen maar ik stop liever, een toptijd zit er toch niet meer in en het is belangrijker om te finishen. Iedereen zit kapot, er zijn er een aantal die lopend naar boven gaan met de fiets aan de hand maar dat wil ik echt niet. Laatste bocht, nog 500 meter, een eindsprint zit er niet meer in en zo rij ik, net te laat voor het goud, over de meet. In gedachten troost ik me dat mijn netto tijd wel goed genoeg is.

Het duurt even voor ik ben bijgekomen, en na wat gegeten te hebben vertrek ik naar Chèz Bruno, daar waar een douche op mij wacht. Moet ik nog wel even 25km voor fietsen, vals plat naar beneden deze keer. Totaal vandaag zo'n 235km gereden, en dat met flink wat hoogtemeters.

Toen ik gisteren laat aankwam bij Chèz Bruno was er nog maar één mini-kamertje vrij naast zijn restaurant met alleen een bed en een douche. Het huisje waar ik vorig jaar in zat was bezet. Vanavond is er wel plaats en ik ben verhuisd en lig nu op bed te typen. Net een Soprano (tv serie) gekeken. Als het goed is komen er nog huisgenoten bij vanavond, motorbikers. En de speaker van de organisatie van de koers, grappig. Ben benieuwd, kan best gezellig zijn. Al val ik om van de slaap.

Het plan om de dag na de Ardechoise in Morzine te starten heb ik ter discussie gesteld bij mezelf. Mijn benen zijn nu echt helemaal op en moeten rusten voor ze weer zo'n inspanning moeten doen. Ik denk dat ik Morzine laat schieten en dat de Vaujany de eerstvolgende cyclo gaat worden, de Ardechoise kan daar een goede training voor zijn. Ben wel tevreden over dat ik weer een Trois Ballons heb gereden. Het is echt een ontzettend zware rit welke ik nu toch twee keer op mijn naam heb staan. En die 8:07 van vorig jaar is gewoon Retezwetersgoed.

Meer verhalen vind je hier.

En daar is 'ie dan.

Specialized Tarmac SL2 (Saxo special edition) 61cm
Campagnolo Chorus 11 speed
Campagnolo Zonda wielset
Pro carbon stuur

De geometrie is anders dan Dreammachine I en dat bevalt me prima. Het enige wat is overgezet van de vorige fiets zijn de Keo Look pedalen. Als tribute aan de voorganger..
 

A new year, a new plan, a new schedule.

Een paar foto's van de eerste rit buiten sinds de crash. De fiets is geleend van Rings en de rit was op 30 mei van Tilburg naar Amsterdam via Gorinchem, Schoonhoven, Woerden en Oudekerk a/d Amstel (145km). Terug Lekker fietsje, de Specialized Roubaix, afgemonteerd met Campagnolo Centaur en Campagnolo Zonda wielen. Toch was na 100km de tank al bijna leeg. De terugrit van vandaag ging beter, het windje mee hielp ook.