Sinds mijn terugkeer uit Frankrijk heb ik weer enkele malen meegereden met de Coureurs Club Jeroen Bosch (CCJB), de plaatselijke wieler tourclub die pas bestaat sinds een jaar of twee. En dat blijkt heel gezellig te zijn. Leuke gasten die de heroiek en de schoonheid van het fietsen waarderen en op een leuke manier gebruiken om evenementen en bijeenkomsten te organiseren op een net iets andere manier dan de gemiddelde WTC. Zo zijn er regelmatig clinics of café-avonden met oud profs, en was de CCJB de organisator van rit waarbij de tourvlag van Den Bosch is overgebracht naar Rotterdam.

Ik had het geluk dat ik nog mee kon rijden in een van de ploegentijdritteams die zaterdag 17 juli in Gilze aan de start zou verschijnen.  Een ploegentijdrit is nieuw voor mij en het leek me geweldig om te doen en ik mocht meteen in het eerste team starten.

Er werd in 5 blokken van 8 teams gestart met 1,5 minuut ertussen. Ieder team bestaat uit zes man en de tijd van de vierde man na 24 km zwoegen telt. Met Elles als supporter aan de start reden we met een vaartje van rond de 42km p/u weg. Het tempo werd nog iets opgeschroefd en we begonnen te lijken op de gevreesde trein van Peter Post die ook zijn eigen mannen vermoordde want al snel zat een renner om hulp te roepen en binnen zes kilometer moest hij afhaken. Tegenvaller! We bleven desondanks dapper doorrijden, de last verdelend over vijf man, want het tempo moest hoog blijven. Het ging niet slecht en na 8 km was de eerste ronde gedaan in 12:50.

De tweede ronde ging iets sneller, we kenden het parkoer nu ook. Op de tweede helft van het parkoer stond best wat wind dus dat was doorwerken en goed op de kant rijden. Ver voor het ingaan van de derde ronde kregen we het team wat voor ons was gestart in zicht. We reden er langzaam naar toe, er was geen ontsnappen voor ze aan. Na de tweede doorkomst haalden we niet alleen dit team in, maar tegelijkertijd ook het CCJB2 team. Ze schreeuwden ons naar voren!

Niet ver daarna moest ook de tweede man lossen uit ons team. Nog vier over, minder kan niet. De druk werd hoger, de mannen werden moe. Dat was goed te merken na de bochten, het optrekken en vaart maken duurde steeds langer. Geprobeerd zoveel mogelijk kopwerk te doen zonder de boel uit elkaar te trekken. Hoge hartslag, flink in het rood. Vlak voor de finish haalden we nog een damesteam in en na 37:30 kwamen we over de streep. Een gemiddelde van 39.56 km/u een 17e plaats. Niet slecht, iedereen blij. We hebben dan geen beker gewonnen maar we hadden wel veruit de mooiste teambus (zie foto).

De dag erna bleek er een criterium te zijn waar ik aan mee kon doen als niet-licentiehouder. De start van mijn eerste criterium ooit was om 12:30 uur in het hart van Gilze. Totaal reden we 40 kilometer, 28 ronden van 1,4 kilometer. Het ging er meteen flink op, rond de 40 tot 46 kilomter per uur. Het peleton van 57 man brak in stukken en ik kon mee met de eerste groep. Na een ronde of twaalf riep de speaker om dat bij de volgende doorkomst een tussensprint werd gehouden. Ik zat vooraan en probeerde mee te doen en ik sleepte er een tweede plaats uit. Dat betekende een envelopje voor mij na de finish!

De sprint kostte toch wat kracht dus daarna even uitgerust. Het was goed opletten geblazen omdat een aantal man minder goed rekening leek te houden met elkaar. Vlak voor het einde ontsnapte een van de vier mannen van het plaatselijke Den Brooij team. De rest van het team hield in en het tempo zakte terug. Ik durfde niet te gaan, reed al in het rood. Ik zat goed voor de eindsprint op plaats zes. Vlak voor de laatste bocht liet ik me verassen en haalden ineens een man of zes mij in, waardoor ik verder van achteren kwam te zitten. Na de laatste bocht in de sprint kwam ik terug van plaats 12 tot plaats 9.

Niet slecht voor een eerste keer en twee envelopjes verdient met € 5,- (sprint) en € 7,- (9e plaats). Als je een vergelijking maakt met de subtop van het amateurvoetbal dan zou je tot verassende conclusies kunnen komen. Ik speelde kortstondig in een team waar 100 gulden per gewonnen wedstrijd werd betaald. En 50 gulden bij een gelijkspel. Helaas verloren we alles en degradatie was het resultaat, maar blijft staan dat de hoeveelheid verichtte trainingsarbeid voor voetbal en fietsen voor mij neerkomt op zeker 1:2 in het voordeel van het fietsen. En de uitbetaling nu dus ook.

Voila, een geslaagd fietsweekend, ook voor Elles want zij heeft de hele zondagochtend rond Berg en Dal op de MTB doorgebracht en dapper twee valpartijen doorstaan.

De dag voor de Vaujany rij ik een rustig rondje van 80 minuten op het vlakke gedeelte in het dal tussen al die majestueze bergen waar ik van hou en ook veel respect voor heb.

Om 23 uur ga ik slapen en om 6 uur wil ik opstaan. In de nacht wordt ik wakker en ik voel me uitgerust en klaar voor de strijd. Ik kijk hoe laat het is en het blijkt pas 1:00 uur te zijn. Dat uitgeruste gevoel geeft me vertrouwen en ik val weer in slaap.

De weersvoorspellingen zijn gunstig. Een warme ochtend van 15 graden en een niet te warme middag met maxima van 29 graden. De start is zoals altijd weer spectaculair. Veel lawaai van auto's, motoren, fluitjes en sirenes en een peleton dat de eerste 24 kilometer naar de klim van de Col de la Grande Serre aflegt in minder dan 30 minuten. Ik laat me redelijk vooraan meevoeren met de stroom maar doe niet te veel moeite om met de eersten mee te gaan.  Het belangrijkste doel is de rit goed uit te rijden, een verbetering van mijn PR uit 2007 van 7:13:53 seconden is secundair.

Die rit uit 2007 speelt wel een belangrijke rol voor mij. De Vaujany was toen mijn tweede France cyclo ooit in het hooggebergte en ik had toen eigenlijk nog geen idee wat een rit als dit inhield. Vanaf de start ging ik altijd vol aan en dat resulteerde in hele snelle openingen, redelijke middenstukken en daarna vreselijk afzien het derde en laatste deel. Dit jaar wil ik dat voorkomen en de basis daarvoor is in de maanden hiervoor gelegd door een andere manier van trainen.

De eerste klim naar de Col de Grande Serre is iets  meer dan 14 kilometer, 7% gemiddeld en behoorlijk regelmatig. Ik probeer lekker te rijden op souplesse. Het gaat redelijk goed en mijn hartslag blijft op gem 155 bpm.

De korte afdaling die volgt gaat lekker. Ik voeg me bij een goede groep en het tempo ligt hoog. Ik pak wat te eten uit een zakje op mijn rug. Helaas valt mijn telefoon uit en moet ik stoppen. De groep ben ik kwijt en ik rij verder met een Belg die ook alleen is komen te zitten. We werken heel goed samen en rijden hard door. Na een kilometer of tien vlak voor Valbonais krijgen we de staart van de groep die ik kwijt was weer in zicht. Op de klim naar de Ornon haal ik wat mensen in uit de groep waar ik in zat. De Belg heb ik moeten laten gaan.

Op de Ornon staat Elles met verse bidons, vloeibaar eten en dergelijken. Ik pak wat ik nodig heb inclusief een aspirine tegen de schouderpijn, en ik daal af richting Allemont en de voet van de Alpe d'Huez met 11 minuten achterstand op 2007.

De afdaling gaat goed, het vlakke stuk daarna gaat hard in een goede groep waar ik ook kopwerk doe. De Alpe d'Huez rij ik goed op en haal de Belg weer in. Na Huez volgt de klim naar  de De Col de la Sarenne en dat is een draak van een berg. Dat heb ik al eens eerder gezegd en dat blijf ik vinden vanwege het slechte wegdek, ook in de afdaling. Op de top van de Sarenne nog steeds 11 minuten achter op 2007.

Beneden gekomen formeer ik een groepje met een Nederlander en een Scandinavier. Ze zitten stuk en ik rij de 18 merendeels vals platte kilometers naar de voet van de Vaujany nagenoeg alleen op kop. De twee bedanken mij voor het werk en ik rij samen met hen omhoog om ze in bocht twee achter me te laten. Elles staat klaar om een laatste zeer welkome bidon aan te geven.

Ik heb nog 9 minuten goed te maken in de laatste 5 kilometer en dat moet kunnen want destjds reed ik in slowmotion omhoog. De klim is bijna constant 10%, de teller geeft meestal zo'n 12 of 13 km p/u aan. Op de vlakkere stukken in de bochten schakel ik bij. De laatste kilometer moet ik 5 minuten doen. Ik zet door en renners voor mij zijn een doel om naar toe te rijden. In de laatste 300 meter probeer ik alles eruit te halen wat er nog inzit en ik kom over de streep na 7:12:55. Daarmee ben ik 58 seconden sneller dan in 2007.

Nog een leuke vergelijking tussen 2007 en 2010: gemiddelde hartslag van 162 toen tegenover 151 nu. Dat komt neer op een verschil van in totaal ongeveer 4750 hartslagen. De Marmotte is volgende week en die laat ik schieten, schouder geeft te veel last in een koers met enkel klimmen en dalen en geen vals plat. Later dit jaar volgen meer koersen in de Grande Trophee.

Vaujany Master totaaluitslag: 127e vd 319
Vaujany Master klassement D: 54e vd 105 en 272.6 punten
Grande Trophee klassement D: 9e  met 941.30 punten

Na de Ardechoise heb ik een week rust gehouden in de Beaujolais streek. Prachtig gebied met de uitgestrekte wijnvelden en de vele kleine dorpjes. Naast een aantal glaasjes wijn in de restaurants die Elles en ik soldaat hebben gemaakt zijn we ook nog naar een wijnboer geweest die ik nog kende van bijna twee jaar terug. We hebben verschillende wijnen geproefd en drie doosjes meegenomen, als beloning voor na de Vaujany in Nederland. Een simpel restaurantje met uitstekend eten vind je in Fleurie, vlak naast de kerk. Ook zit er een goede pizza bakker. We vertoefden op het domaine Grosse Pierre in Chiroubles.

Verder heb ik nog een keer getraind in de Beaujolais streek. De Mt. Rigaud is geen bekende berg edoch verdient deze nu wel genoemd te worden doordat er een aantal stukken van 20% in zitten. Die steile stukken zijn overigens niet zeldzaam in dit gebied, soms draai je een kort bochtje om en krijg je ineens een muur voor je neus waar je tegenop moet. Het wegdek nabij de top van de Mt Rigaud is slecht en dat maakt de klim ook iets lastiger. Eenmaal boven aangekomen eindigt het asfalt in een modderbad en sta ik tussen de hoge bomen naar een houten uitkijktoren te staren. Ik klim de toren niet op en daal af, via dezelfde smalle slechte weg van 20%, en dan vliegt mijn fiets echt naar beneden als een supersnel paard wat harder wil dan dat hij mag van mij.

Ieder jaar weer een feest, drie dagen Ardechoise. Met twee Franse vrienden de route Chateigne Hautes-Terres gereden, 500 km in drie dagen. Zon, regen, warmte en kou. Heerlijk eten, veel gezelligheid en een goede sfeer. Prachtige omgeving en toch ook flinke aan de bak met ruim 3000 hoogtemeters per dag. Kortom, volgend jaar hopelijk weer.

Buitenaardse wezens in La Rochette tijdens de beklimming van de Montagne Ardechoise:

De derde test van 2010: Les Trois Ballons. Een van de zwaardere cyclo's in het circuit met 205 kilometers en 4500 hoogtemeters. Zes keer flink klimmen met als aankomst de klim naar La Planche des Belle Filles. En vandaag gunstige weersvoorspellingen voor mij met temperaturen van tussen de 16 en 23 graden en wat regen.

De avond van te voren kom ik aan in Champagney, eet bij Chez Bruno en regel een kamer. Ik zit weer in hetzelfde huisje als de afgelopen twee jaar, dit keer samen met twee Nederlanders die ook meedoen. Opstaan om 6 uur, samen pasta eten en voorbereiden. Het is een druk bezochte en internationaal getinte koers met 2400 deelnemers uit Frankrijk, alle omringende landen en van nog verder.

Het Nederlandse Veltec team is sterk vertegenwoordigd. De gehele eerste rij lijkt te bestaan uit Veltec shirtjes. Iets na 7:15 uur starten we en ik sta vooraan bij de eerste 200 man. De eerste paar kilometers passeren mij een flink aantal renners die zo lang mogelijk mee willen doen voorin. Mij gaat het vandaag om zo goed mogelijk aan te komen in plaats van twee keer te sterven voordat de slotklim begint.

Vanaf de start is het 15 km vals plat omhoog tot aan de eerste klim van ongeveer 10 km, de Ballon de Servace. Deze begint vrij vriendelijk met 3 tot 4 procent maar gaat dan naar de 8, 9 en 10% tot even voor de top waar de klim afzwakt. Het is mistig en klam. In de afdaling zie ik geen hand voor ogen omdat mijn bril beslaat. Ik doe 'm af en stop 'm in een zakje van m'n shirt op mijn rug. Helaas valt de bril eruit. Ik twijfel over doorrijden maar zo'n ding is toch kostbaar dus ik stop en loop een stuk terug omhoog met fiets aan de hand terwijl vele fietsers me passeren. Net voordat ik de bril oppak rijdt iemand er overheen. Weg bril, weg positie en 8 minuten verloren.

De tweede klim naar de Col d'Oderen is 5km en 5% gemiddeld met 7% max. Daarna de Grand Ballon. Die is met 12 kilometer en stukken van 8% best pittig maar gaat me goed af. Op 99 km na 4 uur en 3 minuten sta ik boven en pak ik drinken bij de drinkpost. Ik doe het rustig aan, sparen, we zijn nog niet op de helft, lage hartslag rijden.

De Col du Hunsbruck is niet lang maar heeft venijnige stukken met 8 tot 9% en dat tikt aan. Snel afdalen en naar de volgende langere klim op kilometer 145, de Ballon d'Alsace, derde en tevens laatse van de drie ballonnen. Pittig met een zeker 3 kilometer boven de 8 tot 10%. Op souplesse naar boven.

Afdalen, het groepje formeert zich weer met toch eigenlijk constant dezelfde renners. We moeten nu een lang stuk van 35 kilometer overbruggen naar de slotklim. Ik rij veel op kop van de groep met 30 man en ben in staat het tempo wat op te schroeven. Op km 173 t/m 183 komen we nog een paar korte rottige klimmetjes tegen met max 6%. Dit is een hele aardige test. Ben je goed en kom je hier redelijk overheen dan ben je geslaagd. Zie je hier af dan is het leven even minder prettig het komende anderhalf uur. Dit jaar ben ik goed.

Water bijtanken in Champagney want de bidons zijn leeg en ik doe mijn ondershirt uit. De zon is gaan schijnen en het wordt me te warm. Kost me wel een paar minuten extra maar het zij zo. De weg naar de laatste klim is vals plat omhoog. Ik heb genoeg kopwerk gedaan en schuil in een groep.

Dan De Verschrikkelijke Slotklim. Deze ben ik nog niet bovengekomen zonder kapot te gaan. Sterker, ik ben deze klim uberhaupt nog nooit begonnen zonder in de 198 voorafgaande kilometers minstens twee keer kapot te zijn gegaan. Dit jaar is het anders. Ik realiseer me dat ik vandaag een keuze heb: ga ik "relaxed" naar boven of gooi ik alles uit de kast. Wat een luxe, het doet me goed.

De klim is met 6 km niet zo lang, maar heeft direct een paar gemene stukken van 16 en 17% en nog wat van 10 en 11% en komt gemiddeld op 8,5% uit. Als eerste van de groep rij ik omhoog om ze pas na de finish terug te zien. Alles uit de kast. Na 29 minuten en een man of 20 passeren ben ik boven om een acceptabele tijd neer te zetten van 8 uur en 26 minuten. Niet mijn beste tijd, wel mijn beste rit.

De Marmotte van over 2 weken is nog een vraagstuk aangezien mijn schouder toch wat problemen blijft geven, al ging het vandaag beter dan vorige week. Dat komt door de kortere afdalingen, en die heeft de Marmotte niet. We zullen zien. Donderdag t/m zaterdag de Ardechoise met dagelijks 160km en 2500+ hoogtemeters. Als ik goed genoeg ben de zondag aansluitend La Morzine.

Van mijn huisgenoot kreeg ik uit eerste hand het volgende verhaal. Nummer drie van de wedstrijd van vandaag is de Nederlander Michel Snel (what's in a name), de winnaar van vorig jaar, tweede in La Marmotte van 2009 en lid van het Nederlandse Veltec team. Hij woont in de Vogezen en dit jaar traint hij niet zo veel meer. Hij passeert na 6:30 uur de streep, draait zich om, daalt af en rijdt 20 km terug naar Champagney. Daar pikt hij weer aan bij de derde groep in de koers waar een Veltec rijdster inzit. Zij maakt kans op de overwinning in de wedstrijd en het algemeen klassement. Haar concurrent zit waarschijnlijk iets achterop. De Veltec jongen gaat aan kop sleuren en schroeft het tempo van 30-35 km/u op naar 40 km/u en hoger op het vals plat omhoog. Er onststaat een langerekt lint met renners die in plaats van voorbereiden op de laatste klim ineens moeten beunen om in het spoor te blijven van de man die al gefinished is. Hij levert z'n ploeggenote af aan de voet van de laatste klim en geeft haar zijn bidon. Een fantastische demonstratie van machtsvertoon, teamwork en koersvervalsing.

Totaal: 570/1442
Klassement D: 203/422 (109.8 punten)
Totaal klassement Grande Trophee: 10/866 668.70

Over de gevechten in de achterhoede.

Na de succesvolle rit van vorige week in Nevers kijk ik vol goede moed vooruit naar een maand vol met cyclo's. Vandaag La Ventoux met op het program twee beklimmingen van De Grote Kale Berg zelf. De eerste keer vanuit Bedoin, de zwaarste en meest mythische kant van de drie. De kant van de Tour de France. De kant van Lance Armstrong, Marco Pantani en Tommy Simpson. De tweede beklimming is vanuit Sault tot aan Chalet Reijnard. Als start- en finishplaats dient Beames-de-Venise, een klein dorpje 20 km van de voet van de Ventoux waar je normaal gesproken doorheen rijdt op weg naar een Carpentras of.. de Ventoux.

De chambre d'hote die ik heb gevonden bevindt zich in Sarrians, 7km van Beames-de-Venice. 's Ochtends word ik wakker van de vogels en een lichte bries. Ik sta op en maak me klaar voor ontbijt. Als ik buiten kom merk ik dat het al warm is, terwijl de klok pas op 7 uur staat. Dat belooft wat.

In Beaumes-de-Venise aangekomen sluit ik aan in de rij voor de start. Om 8:30 uur vertrekken we, altijd een spectaculair moment met die motoren en begeleidende auto's. Het gas gaat er direct op en de 20 km naar Bedoin zijn gedaan in 40 minuten, terwijl we toch echt af en toe moesten klimmen.

We rijden de Ventoux op. Aangekomen in het bos blijkt het nog relatief gezien koel door de schaduw die er op dit uur van de dag nog is. Ik rij niet slecht, ik durf zelfs te beweren dat ik goed rij. Toch merk ik direct het verschil tussen de goede klimmers en mijzelf.

Aan alle kanten passeren mij de berggeiten. Jongens die ik  vorige week op het vlakke bij kon houden of zelfs achter me liet, laten mij nu staan alsof ik geparkeerd sta. Hup hup hup en weg zijn ze. "Niet gek laten maken, gewoon je eigen tempo rijden", zeg ik tegen mezelf. Dat lukt aardig.

Over de klim doe ik 1 uur en 33 minuten. Kenners zullen beamen dat dit voor iemand van mijn postuur (1.98 en 82 kilo) een alleszins acceptabele tijd is, zeker met de wetenschap dat er na de klim nog 130 zware kilometers wachten en je dan niet vol naar boven gaat. De benen voelen goed.

De afdaling naar Malaucene is prachtig. Goed asfalt en lange rechte wegen zorgen voor topsnelheden van boven de 85km per uur. M'n fiets rijdt fantastisch en geeft geen krimp. Ik haal vele renners in.

De volgende 50 km naar Sault zijn best pittig. Bergop, bergaf, en vooral bergop. De Koperen Ploert begint er zin in te krijgen al die fietsers uit te laten drogen en laat de temperatuur stijgen naar ruim 34 graden Celcius. Ik rij dan weer in een groepje, dan weer alleen. Altijd m'n eigen tempo.

Sault. Weer de Ventoux op en 20 km klimmen, veel minder steil dan vanuit Bedoin. M'n benen blijven het goed doen, m'n schouder echter niet. Wederom na 4 a 5 uur fietsen komen m'n rug- en schouderspieren vast te zitten en ik zit niet lekker meer. Het kost me energie. Balen want het gaat verder best goed.

Chalet Reijnard na 6 uur en 6 minuten bereikt. Heb er langer over gedaan dan gehoopt. Ik drink en eet wat en neem een pauze om m'n rug wat te laten ontspannen. Vijftien minuten later zit ik in de afdaling naar Bedoin, lekker hard. Zie nog een gevallen renner met z'n hand op z'n schouder. Nou, dat is herkenbaar.

Na Bedoin geef ik in de laatste 25km alles om m'n PR te verbeteren en in het goud te rijden. Een eenzaam gevecht buiten de schijnwerpers in de achterhoede van het deelnemersveld. Nog twee lastige klimmetjes van 3 en 4 km. Ik rij binnen na 7:27:45. Geen verbetering van m'n PR en geen goud. Een lichte teleurtelling maakt zich meester van mij.

De hitte heeft zijn tol geeist. Heb ik me daarvoor leeggefietst? Als niet-klimmer voel ik me benadeeld met deze temperaturen. Er zou een correctie moeten plaatsvinden, onterecht is mij gouden plak ontnomen. De schouder en de warmte hebben me leeggezogen, en dat terwijl de benen goed waren. Na een half uur ben ik weer aanspreekbaar en kan ik wat gaan eten.

In ieder geval heb ik weer een zware cyclo op m'n naam gezet en 275 punten gescoord. 52e in mijn categorie van de 90. En in het totaalklassement neem ik de 18e plaats in met 558.90 punten. Dat valt dan nog mee, als je het maar vaak genoeg herhaalt. Echter, de lastige schouder geeft stof tot nadenken voor de planning. Komende week rustig trainen in het mooie zuiden van de Ardeche en hopen op koeler weer in de Vogezen a.s. zaterdag. Word vervolgd..