Creating a shortlist for myself here to some handy tools to create tcx and gpx files.

http://www.coursemapper.com/

http://www.routeconverter.de

bikeroutetoaster.com

gpsies.com

gpsies file converting tool

Vorige week ben ik begonnen met de eerste trainingen voor de het nieuwe seizoen. Twee ritten op de racefiets en twee op de MTB.

De hartslag is nog wat hoog, logisch na 7 weken niks doen en veel eten en drinken en genieten van het leven in Andalusië (een weekje) en Den Bosch.

Op 25 november heb ik bij m'n trainer Frank Stalpers van www.stapsport.nl een fietstest uitgevoerd om zo o.a. mijn fysieke gesteldheid in te schatten en het omslagpunt te bepalen. Op basis daarvan krijg ik trainingsschema's, en die voor de komende twee weken heb ik gisteren ontvangen. Doordeweeks op de Tacx en in het weekend op de MTB of op de racefiets. De uitslagen van de fietstest zal ik nog in een volgend artikel toelichten.

Zodoende heb ik vanavond mijn eerste Tacx training achter de rug, er zullen er nog velen volgen (zie foto). Deze winter zal ik hier dan ook urenlang trainen om straks tijdens AlpeDhuZes 7x de Alpe d'Huez op te kunnen rijden. Je moet er wat voor doen maar het doel is erg mooi!

Het is tijd om mijn wielerhobby in te zetten voor het goede doel. Met mijn teammaten van het Jeroen Bosch Ziekenhuis neem ik dit jaar deel aan AlpedHuZes om geld in te zamelen voor de strijd tegen kanker. En ik ga niet 6 maar liefst 7 keer omhoog om maar aan te geven dat ik heel erg mijin best wil doen voor het KWF. Steun mij en stort een bedrag. Alle bijdragen helpen!

Het is 23 september 2012, de nieuwe Specialized Tarmac SL3 frame is uitgebracht. De snelheid van het frame in combinatie met de juiste wielrenner komt overeen en overtreft zelfs die van een Neutrino deeltje waardoor tijdreizen op deze fiets naar het verleden mogelijk is. Enkel en alleen door dat feit ben ik vandaag, 23 september 2011, al in het bezit van dit unieke frame uit 2012. Ik ben uit de toekomst hier naar toe gefietst. Het is daarmee ook een kwestie van tijd voordat de Tour de France van 2011 t/m 1998 op mijn naam zal staan. Evenals de Giro, de Vuelta en een tiental klassiekers. We moeten tenslotte niet overdrijven.

Hier is 'ie dan: El Neutrino Nero.

De maandag na La Cyclo'Manche moet mijn fiets voor wat onderhoud naar de fietsenmaker en daar krijg ik verassend nieuws. Er zit een scheur in het frame bij de bracket, eigenlijk twee scheuren. En dat betekent einde verhaal voor het frame. Omdat de fiets nog binnen de garantie valt zal Specialized het frame vervangen. Even schrikken maar gelukkig snel bekomen. Voordeel is een nieuw frame, nadeel is dat de kleuren van de nieuwe lijn me niet echt aanspreken. Kan er nog even over nadenken want La Ronde Picarde staat voor de deur en die kan ik nog wel rijden op m'n huidige frame.

Samen met Elles de dag van te voren op weg naar Picardie. Eindelijk een cyclo die redelijk dichtbij is, een enkele reis van 4,5 uur ipv de gebruikelijke 8 tot 11 uur. Ik slaap, Elles rijdt. 's Avonds na het diner ontmoeten we mijn ontsnappingsmaat Ben Forsyth van La Look 2010 met zijn fietsmaat James. Een fantastische herinnering die een grote grijns op onze gezichten doet laten verschijnen. "Best race experience ever", volgens Ben. Voor mij ook. We dromen beiden over een herhaling morgen op weg naar de finish in Eaucourt.

De ochtend van de cyclo rij ik van de camping waar we een caravan-achtig huisje hebben naar de start. Elf kilometer warmdraaien, het is heerlijk weer en ik zie een mooie zonsopgang. Bij de start sluit ik me aan bij Ben en James die al in het vak staan. Om 8:10 uur gaan we dan eindelijk weg. Meteen volle bak. De eerste kilometers vechten velen zich naar voren. Ik ben daar niet zo goed in maar weet redelijk stand te houden. Toch gaan velen voor mij de smalle brug over die op 6km ligt. Achterstand is een feit, het zal moeilijk worden de kopgroep bij te houden.

Na 30km is er een schifting. Ik rij naar de kopgroep terug. Ineens zie ik Ben vaart minderen en stoppen, omkijkend. Is er iets met James? Na ongeveer 45km een nieuwe breuk en ik zit te ver weg, het is gedaan. Ik rij verder in de tweede groep. Het gaat best hard, we rijden de eerste 2,5 uur met een gemiddelde van 38 km/u. Vlak voor Ault rij ik naar voren om vooraan te zitten bij de venijnige klim langs de kustlijn. Die voorkennis is belangrijk en scheelt kracht. Ik rij goed omhoog.

Na 90km zakt het tempo wat en na 99km maak ik me los met een groepje van 6. We forceren een breuk vlak voor de splitsing van de 135km en 187km route en rijden hard door. Onze ontsnapping komt ten einde door een brug die open staat. Daar blijkt nog een ander groepje te staan dat was teruggevallen uit de kopgroep met Ruvar Spauwen. We gaan gezamelijk door. Het tempo zakt wat, mede door de wind.

Van kilometer 100 t/m 180 gebeurt er weinig. Soms een korte klim waar het verschil wordt gemaakt met mannen die er echt doorheen zitten. Ook nog een valpartij door iemand die de berm raakt en een aantal anderen meeneemt. De groep van 100 man dunt uit. Maar verder is het rustig. Saai zelfs. Ik vraag me af waarom ik dit soort ritten rij. Tjonge wat saai is het al 90 minuten lang. Ik wil dat er nog iets gebeurt. Ik besluit maar wat uit te rusten van de inspanningen van eerder en als ik me goed voel mee te doen in het laatste uur als het tempo weer omhoog gaat.

We rijden het bordje met nog 15 kilometer te gaan voorbij. Er volgt nog een klim. Ik rij best goed omhoog in vergelijking met anderen. Nog 5 kilometer. Er komen steeds meer renners die zich van voren melden waardoor we breeduit over de weg rijden. Ik raak ingesloten. Weer een bordje met nog 4 km, iedereen wacht. Het spel gaat snel beginnen, maar nu durft niemand nog. Zal ik gaan? Of is het te vroeg? 4km is best ver alleen. Op die klim van zojuist zat ik goed mee. Wat ga ik doen. Ik kom niet voor niets hier naar toe. Ik wil verschil maken, de koers opengooien. Als ik niet win dan heb ik tenminste mijn best gedaan. Het tempo zakt naar 32 per uur. Ik zie een gaatje en rij naar voren. Met nog drie man voor me besluit ik zonder dat ik het zelf door heb er vandoor te gaan. Demarrage!

De eerste kilometer rij ik zo hard als ik kan weg. De eerste trappen nog wat aarzelend, daarna alle schroom overboord en gaan. Tegen de 50 in het uur rij ik weg van groep. Althans, ik hoop dat ik wegrij. Na een tijdje kijk ik om. Waarachtig, ik heb iets van 100 meter. Misschien meer. Ze rijden wel, maar het komt niet over als een georganiseerde jacht. Zijn ze ook moe? Gaan!

Kort klimmetje, terugschakelen, hoge rpm blijven draaien. Hartslag boven de 185. Ik rij achter de motard aan, lekker dat hij er voor zit want dan weet ik waar ik naar toe moet bij kruisingen. Ik kijk weer, nog steeds een gat. Ik rij een dorpje in. Shit dat is niet Eaucourt dus dat betekent dat ik er voorlopig nog niet ben. Klein dorpje. Kan ik harder dan dit? Halen ze me al bij? Dan heb ik het tenminste geprobeerd. Nee, het gat is er nog, maar het wordt wel kleiner.

Ik moet het volhouden tot de laatste kilometer. Dan komt er een bocht naar een smallere weg met slecht asfalt. Als ik daar nog op kop zit dan red ik het. Ik rij Eaucourt binnen, constant 42 p/u en harder. Toeschouwers schreeuwen enthousiast naar me "Allez, Allez!". Denken ze dat ik voor de eerste plaats rij? Ik rij hier eigenlijk voor spek en bonen, maar nu even niet. Nu ga ik voor de overwinning van de koers binnen de koers.

Daar is de bocht die ik als eerste door moet, ik zie 'm! Ik kijk achterom, ik zie ze naderen. Oh man, wat schitterend. Nog een trap harder. Verdomme dat werkt. ik kan nog harder, waarom heb ik dat niet eerder gedaan. De bocht door, achter de motard aan. Oh nee, allemaal fietsers die aan de korte koers mee doen en geen haast meer hebben. Slecht wegdek. Ik schreeuw naar die kerels. Ze schrikken, ik knal er langs. Ze zitten vlak achter me. Waarom zorgt die motard niet dat die fietsers opzij gaan. Nog een schreeuw. Nog 500 meter te gaan. De laatste scherpe bocht naar links is in zicht, ik ga het redden. De motard slaat af naar rechts, ik knal naar links de onverzichtelijke bocht in, hopende dat er niemand op de weg staat. Elles schreeuwt, ze ziet me! Nog 100 meter, één versnelling, ik ben er. Ha! Prachtig, de nummer 52 in de koers komt juichend over de finish.

Fantastisch gevoel. Respect wordt betuigd. "You were to strong", "Encroyable", "We could not catch you, man". Laatste 4.128 meter met ruim 43 gemiddeld per uur, top van 48 per uur, gem hartslag van 187 met een max van 191.

Op naar Elles. Doordat zij in die bocht stond en me zag aankomen bestaat het. Nu kan ik het delen. Ze ziet dat ik erg tevreden ben. Ze heeft ook nog een foto weten te maken, geweldig. Even pasta eten.

's-Middags maakt Elles nog pannenkoeken voor me en ga ik even slapen. 's Avonds naar het seizoens-afsluitende diner van Sportcommunication. Best een leuke traditie inmiddels waar je wat bekende onbekenden tegenkomt. Beetje eten, wijntje, over fietsen praten. Leuk. Willem Hartman is er weer. En ook Jan Dickhout ontmoet die ik al eens tijdens de ritten op de fiets heb gezien. 61 jaar, rijdt mee vooraan in de cyclo's en denkt na over deelnemen aan een monsterrit rit in de Alpen van 350km met 8000 hoogtemeters. Ongelofelijk. De volgende dag op weg naar huis na een lunch in Mers-les-Bains, badplaats met veel vergane glorie aan een prachtige kustlijn.

Nou, dit is een waardig afscheid van mijn witte Specialized frame met ongeveer 25.000km op de teller. Nog één ritje dit jaar met de CCJB heen- en terug naar Valkenburg. Het seizoen 2011 zit er op, even wat minder fietsen nu. Da's ook wel eens leuk.

Foto's volgen.

Statistieken
La Ronde Picarde klassement totaal: 52/416
La Ronde Picarde klassement E: 21/157
Tijd: 5:09:42.
Grand Trophée klassement E: 24e

Na twee maanden zonder cyclo's maar toch een aardig aantal trainingsuren net als vorig jaar weer naar Normandië afgezakt om La Cyclomanche te rijden. Op vrijdagmiddag vertrokken en ergens overnacht. De volgende dag via een kustweg een een lunch in Port-en-Bessin-Huppain aangekomen in Manche. Mooie dag met veel zon en een lekker biertje op een terras in Saint-Vaast-La-Hougue.

Zoals ik vorig jaar al heb beschreven is de geschiedenis van D-Day goed zichtbaar in deze regio. Het landschap is echter nog veel mooier. De kustlijnen zien er prachtig uit met steile wanden. Het is er erg groen met mooie vergezichten door de heuvels. Verder gebeurt er niet zo veel. Wat betreft de toeristen kom je hier vooral oudere generaties tegen. En winkels met vis direct aangeleverd vanaf de vissersboten. Stapels levende krabben die graag opgegeten willen worden in één van de restaurantjes aan de kade.

De cyclo startte om 8 uur de ex-prof Thierry-Marie die met Amerikaanse vlag op de fiets de rit mocht openen. Dat was ook precies het moment waarop het zachtjes begon te regen. Het was gelukkig niet koud. De eerste kilometers is het een gevecht om vooraan te blijven. De regen nam toe, de snelheid ook. In afdalingen werd flink geremd en geroepen. Ik maakte me niet zo druk om helemaal vooraan te zitten, met als gevolg dat de tweede schifting mij duur kwam te staan omdat ik te ver achterin zat en moest lossen na 30 kilometer.

Er vormde zich een groepje van 6 man waarbij iedereen goed kopwerk deed. Zo nu en dan moest er iemand af en we pikten ook enkele gelosten uit de kopgroep op. Het begon hard te regenen en de wind nam toe wat hetlastig maakte om af te dalen. En aangezien er 2000 meter geklommen werd vandaag viel er best veel af te dalen.

Na 100 kilometer waren alleen een Fransman, die overigens erg goed reed, en ik nog kopwerk aan het doen. Het werd zwaar. Na 120 kilometer nog 5 man over in de groep en de regenwas eindelijk gestopt. Na 160 kilometer weer met 8 man, ik vond dat ik wel even rust mocht en heb wat beurten overgeslagen. De Fransman hield de gang er in, vooral op de klimmetjes was het flink doorwerken om hem bij te houden.

Op 1 kilometer van de streep demareert een kerel die nauwelijks kopwerk had gedaan, dat was niet de bedoeling. Ik pak 'm terug en ga er over heen. Ik kon niet zien wat er achter me gebeurde, maar iedereen reed achter me aan en niemand kon of wilde mij passeren waardoor ik als eerste van het groepje de finish passeer. Eindresultaat: 24e van de 116 die de koers hebben uitgereden (9e in mijn klassement van de 36). Beste Nederlander. In het algemeen klassement een spectaculaire stijging van plaats 166 naar 54. Niet slecht. Tevreden.

De organisatie vergastte ons daarna op te weinig stoelen en tafels om rustig te eten, warme cola, onvindbare douches, een saaie prijsuitreiking met een hoop gewauwel door de te hard staande microfoon. Maar vooral de minutenlange solo's van een Schotse leerling-doedelmuzikant en zijn vrienden op de trom en fluit maakten dat we er zo snel mogelijk vandoor wilden gaan. Met gierende banden.

Kortom: mooie route, hard gewerkt, goed gefietst ondanks het slechte weer, geen brokken en een mooie uitslag neergezet. Er volgen nog foto's.